Nieuwjaarstoespraak 2019

04 januari 2019 09:28

Geachte aanwezigen, lieve mensen,

Heel hartelijk welkom op onze nieuwjaarsreceptie waar iedereen elkaar ontmoet en we samen het oude jaar afsluiten en het nieuwe jaar starten. Fijn Dika dat jij ook weer met ons mee wilde gaan. Dat betekent veel voor Robert en mij. Voor ons een bevestiging dat we thuisgekomen zijn en dat dit gevoel wederzijds is. Dank aan de Raad voor het vertrouwen, dat onze verbondenheid onderstreept. Voorgedragen worden voor herbenoeming is geen vanzelfsprekendheid.

Wat ook niet vanzelfsprekend is, is de inzet en de paraatheid van onze brandweer, de politie en de veiligheidsregio. Hoewel redelijk rustig, zijn er ook in onze gemeente toch weer vernielingen geweest. Onbegrijpelijk dat mensen het in hun hoofd halen om met z’n allen aan een lantaarnpaal, vuilnisbak of een kerstboom te gaan hangen om zo’n ding om te krijgen. Wat is de lol daarvan?

De hulpdiensten staan niet alleen met de jaarwisseling voor ons klaar. Zij zien dingen die voor de meesten van ons onvoorstelbaar zijn. Zij doen dingen die alleen maar diep respect verdienen. Dank jullie wel vrouwen en mannen dat jullie dit voor onze gemeenschap doen! En dan mag ook even gezegd dat de open dag van de politie geslaagd was én dat het filmpje van de brandweer voor de feestdagen, gemaakt in de kazerne van Goor, wel héél mooi was!

Wat zeker niet vanzelfsprekend is, is de inzet van onze vrijwilligers. Nooit vrijblijvend en niet in geld uit te drukken. Het figuurlijke cement in al onze kernen en buurtschappen. Sommigen van hen mag ik namens onze Koning decoreren en altijd ontmoet ik verbazing. Waarom word ik gedecoreerd? Het is toch normaal wat ik doe? Nee lieve mensen het is niet vanzelfsprekend. Het is om stil van te worden wat jullie doen. Staat u mij toe twee inwoners bij naam te noemen. Tony Uwland uit Goor die zó verdiend de Beste Buurverkiezing 2018 won. Of de heer Linde uit Delden die de politie hielp om fietsendieven aan te houden. Zij staan symbool voor al die mensen die van onschatbare waarde voor onze gemeenschap zijn. Maar evengoed initiatieven als de Elastiekenkoers die ruim 81.000,- ophaalde voor eenzame ouderen en Alpe d’Huzes door team Pierik Niehoes dat maar liefst ruim 130.000,-- ophaalde. Denkt u ook aan de 1e truckrun in onze mooie gemeente. Willian Potman nam het initiatief en voor hij het wist stonden rijen truckers klaar om zoveel lieve mensen een onvergetelijke reis te bezorgen. En bij dat cement horen ook unieke jubilea zoals 100 jaar toneelvereniging Ons Genoegen in Diepenheim. Een terechte Koninklijke Erepenning. Laten we hen vandaag laten weten dat zij allemaal bijzonder zijn met een groot applaus.

En wat we teveel voor vanzelfsprekend aannemen is dat alle mensen in ons gemeentehuis voor ons klaarstaan op de manier waarop zij dat doen. Ik durf de stelling aan dat wij als gemeente voorop lopen in de manier waarop wij werken. Met LEV: Leiderschap, eigenaarschap en vertrouwen. We gaan erop uit en we denken met u mee. De veegplannen en al die buurtschapavonden bewijzen het. Maar ook onze zorgteams die op pad zijn voor onze jeugd, ouderen en meest kwetsbaren. Onze mensen bij Gildebor en bij de Omgevings Dienst Twente blijven onlosmakelijk met ons verbonden. En we werden in een landelijke peiling mooi 10e als het gaat om bereikbaarheid voor ondernemers!

We sluiten het oude jaar af. Een jaar dat begon met de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen – waarbij ik alle stembureaus mocht bezoeken, dank aan alle mensen die het kiesrecht mogelijk maken! -, en eindigde met een paar complexe onderwerpen.

Daartussenin kreeg veel het etiket ‘participatie’ opgedrukt. Een woord waarin ieder het zijne of hare kan lezen en vinden. In de meeste brede betekenis kan het worden omschreven als “het mogelijk maken dat iedereen kan deelnemen” en in de meest praktische betekenis vergt het deelnemen een aantal spelregels en die regels raken de kern van onze democratie.

Want democratie is in essentie niets meer noch minder dan een manier om fatsoenlijk met elkaar om te gaan. En het is fatsoenlijk als minderheden worden gehoord en niet automatisch het recht van de meerderheid of het recht van de hardst schreeuwende geldt. Het is fatsoenlijk als er respect is voor elkaars meningen en we elkaar proberen te overtuigen door middel van redelijke en onderbouwde argumenten. En fatsoen is dat we beseffen dat een gedeeld belang belangrijker voor de gemeenschap is dan het eigenbelang. Onze Koning zei het kernachtig in zijn Kersttoespraak “de Nederlandse norm is dat we oog hebben voor elkaar en het gedeelde belang. Dat we samenwerken en geven en nemen.”

Op lokaal niveau, in onze eigen Hofse gemeenschap werken we al langer met de Hofse aanpak. Hoor en wederhoor en er samen uit proberen te komen. Ons noaberschap heeft alles te maken met dat fatsoen. Omzien naar elkaar, fatsoenlijk omgaan met elkaar. En dat is iets dat we moeten koesteren, net als onze democratie. Beiden zijn kwetsbaar en eenmaal verdwenen komen ze niet weer.

Natuurlijk mag het knetteren en dat heeft het ook gedaan. In onze Raad, want het hoogste lokale orgaan in onze representatieve democratie, wordt niet door iedereen als zodanig meer gezien. Maar wij kiezen die Raad en wij geven de Raad mandaat om besluiten te nemen in het gezamenlijke belang. Vandaag vraagt het om moed om die rol in te vullen. Een goede volksvertegenwoordiger en een goed bestuurder neemt goed afgewogen en verdedigbare besluiten. Bij goed besturen hoort ook dat je toegeeft wanneer je het niet goed hebt gewogen. Goed besturen houdt mensen ook een spiegel voor. En in die spiegel zijn de gevolgen van besluiten zichtbaar. Ook als deze niet populair zijn.

Er passeerden veel belangrijke kwesties. De Molenstraat, het Gijmink waar - en ik had beloofd hem dit jaar zeker te noemen - de heer Groothengel een unicum creëerde door zijn brief aan de minister. Het Kaasplein en de zonneparken. We hebben met elkaar en met vallen opstaan participatie in de praktijk gebracht. Soms werd het fatsoen vergeten en werd op de man of vrouw gespeeld en ontstonden onnodige beschadigingen. Soms was er geen respect voor elkaars rollen en taken. Maar we hebben wél geleerd. De kunst is nu om dat geleerde gezamenlijk inhoud te geven. De kunst zal zijn om te accepteren dat er een paar algemeen geldende spelregels zijn, ook al zal sprake zijn van maatwerk. De kunst wordt het om ons te realiseren dat wij een kwetsbaar, maar prachtig democratisch bestel hebben, dat de moeite waard is om te beschermen. “dat we oog hebben voor elkaar en het gedeelde belang. Dat we samenwerken en geven en krijgen.”

Tussen het begin en het einde van 2018 was onze Hof volop in beweging. Ondernemers kregen en namen ruim baan. Prachtige familiebedrijven, zo kenmerkend voor onze gemeenschap, groeiden. Staat u mij toe om hier de familie Kuipers in het bijzonder te noemen. Het recente overlijden van de pater familias Marinus Kuipers maakte Hengevelde en onze Hof verdrietig, maar de wetenschap dat de zonen mooie bedrijven als Très Chique en Hebo voortzetten stemt trots. Datzelfde geldt voor een prachtig bedrijf als Nollen waar ik onlangs een 60 jarig bruidspaar mocht feliciteren. En zoveel bijzondere nieuwe bedrijven in Goor zoals Hodes, FS Solutions, Dutch Solar Systems. In Delden, Delifrance. In Markelo Nummer 15 en in Diepenheim Wijnbeleving. De opening van een nieuw en uniek particulier museum No Hero dankzij Geert Steinmeijer en Gemma Boon. Ik vergeet er vast een paar, maar het gaat ook zo snel met die ondernemers van ons.

En wat te denken van alle prijzen die onze ondernemers wonnen? Niels Visschedijk uit Delden liep weg met goud omdat hij zo goed sushi van de slager kan maken en Bram6Rougoor van Slagerij Kastelein uit Diepenheim werd maar liefst twee keer Nederlands kampioen met worst en salade en niet te vergeten Slagerij Frits en Stefan uit Goor. Goud voor hun bakleverworst. En ik noem ook de gebroeders Borre uit Bentelo die de Drone Challenge 2018 van Rijkswaterstaat wonnen. Zal ik doorgaan met Carelshaven, Den Soeten Inval, onze bakkerijen?

Waar het gaat om de aantrekkelijkheid van onze mooie gemeente, liet Mirre ons dit jaar met haar vlogs, die schoonheid zien. U ontving haar met open armen. Geitjes en koeien gingen op de foto, onze unieke landgoederen, plekken om te eten, te overnachten, naar het theater te gaan, te winkelen. De 100e streekmarkt. Een veteranendag met onze eigen minister van defensie Ank Bijleveld. En het overlijden van Frank Graham, een uniek veteraan. Al onze tradities zoals de schutterijen. Maar ook het ontroerende Heimland.

Voordat het nu begint te lijken op een reclamespot: we bezoeken als College veel mooie bedrijven en organisaties. Als we u nog niet hebben bezocht, laat het ons weten!

Waar onze Hof ook in uitblonk was onze duurzaamheid en de manier waarop wij dat doen. Juist op dit terrein moeten belangen voortdurend worden afgewogen. Agrarisch land en land voor zonneparken. Natuur en windmolens. Asbest en duurzame erven. Zorgvuldig afwegen om te kijken wat past bij ons en wat nodig is voor toekomstige generaties. Waar het gaat om asbest is Hof van Twente een kenniscentrum geworden. En onze kinderen maken duurzaamheid tastbaar. Met hun warme truien ontwerpen en hun inzendingen voor de duurzaamheidprijs. Diezelfde kinderen krijgen straks trouwens prachtige nieuwe scholen. En duurzaam bovendien.

Zelfs in de transformatie van de zorg steken we als gemeente onze nek uit. Als het gaat om inkoop van zorg en het bestrijden van zorgfraude, als het gaat om het feitelijke verhaal richting Den Haag. Ons motto blijft dat niemand tussen wal en schip mag vallen. Maar de Tweede en Eerste Kamer zullen moeten beseffen dat overheveling van taken zonder voldoende gelden, dat paniekvoetbal bij elk incident, dat maatregelen nemen zonder kennis van de werkvloer te hebben, dat dát ons allemaal niet verder helpt. Luister eerst eens naar ons, ga met ons in gesprek over de transformatie en handel daarna pas, beste Kamerleden.

Ik ga afronden. Het zal u niet zijn ontgaan dat ik unmeunig trots ben op onze Hof. Ik ben trots hoe wij op strategische plekken onze stem hoorbaar maken, zeker ook dankzij deskundige lobbyisten als Hans Verbeek. Ik ben trots op alle kernen en buurtschappen, alle inwoners en alle kilometers groot en lang. Ik vertel ons verhaal aan ieder die het horen wil. In de regio, bij de P10, in Den Haag en in Brussel. Wij zijn een unieke gemeenschap waar unieke dingen gebeuren. Soms schuurt het, soms knettert het en soms bruist en feest het. Zo moet het ook zijn. Ik ben trots op u allemaal. Ik ben trots op onze Raadsleden en op onze wethouders. Veel staan elke dag met de kop in de wind. Met zulke mensen, met zo’n gemeenschap die wij zijn, valt er niet zoveel te wensen voor het nieuwe jaar. Behalve dat we het met elkaar blijven doen en dat we het goed en zelfs nog ietsje beter doen.

Ik wens u allen een traditioneel, zelfbewust en vernieuwend nieuw jaar!

Burgemeester Ellen Nauta

Geef uw reactie over deze pagina

https://www.hofvantwente.nl/actueel/nieuws-en-persberichten/nieuwsbericht/archief/2019/01/artikel/nieuwjaarstoespraak-2019-3482.html